در مسیر زندگی علمی، گاه این توفیق نصیب انسان می‌شود که در محضر استادانی فرهیخته، علاوه بر دانش، درس زندگی و اندیشیدن نیز بیاموزد. برای من، این افتخار در دوره دکتری و در بهره‌مندی از راهنمایی‌های جناب آقای دکتر غلامرضا محتشمی، به عنوان استاد راهنمای پایان‌نامه، حاصل شد. آنچه از آن دوران بیش از هر چیز در ذهن و زندگی من ماندگار شده است، نه صرفاً آموخته‌های علمی، بلکه شیوه اندیشیدن و نگاه تربیتی ایشان به دانشجوست. ایشان هرگز نمی‌کوشیدند مسیر آینده را برای دانشجو ترسیم کنند؛ بلکه می‌آموختند چگونه خود مسیر را بیابد. همواره بر این باور بودند که نقش استاد، توانمند ساختن دانشجو برای اندیشیدن، تصمیم گرفتن و ایستادن بر توانایی‌های خویش است، نه وابسته نگه داشتن او به استاد. این نگاه، تنها یک شیوه آموزشی نبود، بلکه رویکردی تربیتی بود که اعتمادبه‌نفس، استقلال فکری و مسئولیت‌پذیری را در دانشجویان پرورش می‌داد. در کنار این بینش ارزشمند، منش اخلاقی ایشان نیز همواره برای من الهام‌بخش بوده است. به خاطر دارم زمانی که یکی از پژوهش‌های مشترک ما مشمول دریافت پاداش پژوهشی دانشگاه شد، ایشان با تأکید بر اینکه موفقیت یک پژوهش حاصل تلاش همه اعضای آن است، بر رعایت انصاف در تقسیم آن پاداش اصرار ورزیدند. شاید ارزش مادی آن اتفاق امروز چندان به چشم نیاید، اما رفتار ایشان در آن روز، برای من درسی ماندگار از عدالت، جوانمردی و احترام به زحمات دیگران بود؛ درسی که ارزش آن بسیار فراتر از هر پاداشی است. سال‌ها از آن دوران گذشته است، اما هرچه تجربه بیشتری می‌اندوزم، بیش از پیش درمی‌یابم که میراث واقعی یک استاد، تنها مقاله‌ها، کتاب‌ها یا پایان‌نامه‌ها نیست؛ بلکه انسان‌هایی است که با اندیشه، اخلاق و منش او رشد یافته‌اند. این، همان میراث ارزشمندی است که جناب آقای دکتر غلامرضا محتشمی برای شاگردان خود به یادگار گذاشته‌اند. با نهایت احترام، از استادی فرهیخته سپاسگزارم که دانش را با اخلاق و آموزش را با تربیت درآمیخت و اثری ماندگار در زندگی علمی و حرفه‌ای شاگردان خود بر جای گذاشت. با آرزوی سلامتی، عزت و توفیق روزافزون برای استاد عزیزم. — فرانک گودرزی دانشگاه کاشان