با عرض سلام خدمت شرکت‌کنندگان محترم در هجدهمین کنفرانس آمار ایران. مایه افتخار و خرسندی فراوان است که به مناسبت نکوداشت یکی از چهره‌های ارزشمند جامعه آماری ایران، دوست دیرین و همکار ارجمندم، جناب آقای دکتر غلامرضا محتشمی برزادران، مطالبی را می‌نویسم. تجلیل از پیشکسوتان، تنها بزرگداشت یک فرد نیست؛ پاسداشت نسلی است که با دانش، تعهد، بردباری و ازخودگذشتگی، بنیان‌های امروز آموزش و پژوهش کشور را بنا نهاده‌اند. اگر امروز جامعه آماری ایران از جایگاهی شایسته برخوردار است، این جایگاه بر شانه‌های استادانی استوار شده است که عمر، دانش و توان خود را بی‌دریغ در راه اعتلای علم و تربیت نسل‌های آینده صرف کرده‌اند. دکتر محتشمی بی‌تردید ازجمله برجسته‌ترین چهره‌های این نسل پرافتخار هستند. کارنامه علمی ایشان، سرشار از آموزش، پژوهش، مدیریت علمی و خدمت به جامعه دانشگاهی است؛ اما آنچه شخصیت ایشان را ممتاز می‌سازد، تنها این دستاوردها نیست. ارزش واقعی یک استاد را باید در تأثیری جست‌وجو کرد که بر انسان‌ها بر جای می‌گذارد. دکتر محتشمی از آن دسته استادانی هستند که نه‌تنها دانش می‌آموزند، بلکه مسئولیت‌پذیری، اخلاق حرفه‌ای و عشق به حقیقت را نیز به شاگردان خود منتقل می‌کنند. تعدادی از دانش‌آموختگان ایشان، امروز در دانشگاه‌ها، مراکز پژوهشی و سازمان‌های مختلف کشور مشغول خدمت‌اند و هر یک بخشی از میراث علمی و اخلاقی استاد خود را با خود به همراه دارند. از جمله افتخارات ماندگار ایشان، می‌توان به نقش تعیین‌کننده در بنیان‌گذاری، رشد و تثبیت گروه آمار دانشگاه بیرجند اشاره نمود. این اقدام صرفاً ایجاد یک گروه آموزشی نبود؛ بلکه سرمایه‌گذاری برای آینده علم آمار در یکی از مناطق مهم کشور بود. ثمره آن دوراندیشی را امروز در پویایی و اعتبار این گروه آموزشی به‌خوبی می‌توان مشاهده کرد؛اما دامنه خدمات دکتر محتشمی فراتر از دانشگاه محل خدمت ایشان بوده است. حضور مؤثر و مستمر در انجمن آمار ایران، مشارکت در کارگروه تخصصی برنامه‌ریزی آموزش عالی، همکاری در کمیته‌های علمی، نقش‌آفرینی در برگزاری کنفرانس‌ها و نشست‌های تخصصی و همراهی همیشگی با برنامه‌های جامعه آماری، نشان می‌دهد که دغدغه ایشان همواره پیشرفت علم آمار در سراسر کشور بوده است، نه صرفاً موفقیت یک دانشگاه یا یک گروه آموزشی. این روحیه خدمت، حتی پس از بازنشستگی نیز با همان انگیزه و مسئولیت‌پذیری ادامه یافته است. آشنایی اینجانب با دکتر محتشمی به سال ۱۳۷۱ بازمی‌گردد؛ زمانی که برای ادامه تحصیل راهی دانشگاه شفیلد انگلستان شدم. در سال نخست، تنها دانشجوی ایرانی گروه آمار بودم. سال بعد، ایشان به همراه خانواده به شفیلد آمدند و همان آشنایی اولیه، به دوستی عمیقی انجامید که اکنون بیش از سی‌وسه سال از آن می‌گذرد. این دوستی، با گذر زمان نه‌تنها کمرنگ نشد، بلکه هر روز استوارتر شد و به ارتباط خانوادگی تبدیل گردید. در این سال‌ها، بارها در مسائل علمی و دانشگاهی از اندیشه، تجربه و مشورت‌های ارزشمند ایشان بهره برده‌ام؛ اما اگر بخواهم مهم‌ترین ویژگی دکتر محتشمی را در یک جمله بیان کنم، خواهم گفت که ایشان پیش از آنکه استادی برجسته باشند، انسانی بزرگ هستند. فروتنی، صداقت، انصاف، متانت، وفاداری، احترام به دیگران و روحیه خیرخواهانه، صفاتی است که در تمام سال‌های دوستی، همواره در رفتار و منش ایشان دیده‌ام. بی‌تردید نقش همسر گرامی و همراه ایشان نیز در شکل‌گیری این فضای سرشار از محبت، اخلاق و صمیمیت، نقشی ارزشمند و ستودنی است. در محیط‌های علمی، دانش شرط لازم است، اما آنچه نام یک استاد را ماندگار می‌کند، منش اوست. مقالات علمی درگذر زمان ممکن است با پژوهش‌های تازه جایگزین شوند، اما تأثیری که یک استاد بر اندیشه، شخصیت و زندگی شاگردان و همکاران خود می‌گذارد، میراثی ماندگار است. به باور من، دکتر غلامرضا محتشمی برزادران از همین گروه استادان هستند؛ کسانی که نه‌تنها در توسعه علم آمار، بلکه در اعتلای فرهنگ دانشگاهی و اخلاق علمی نیز سهمی ارزشمند داشته‌اند. با نهایت احترام به همه استادان پیشکسوت جامعه آماری ایران، انتخاب جناب آقای دکتر غلامرضا محتشمی برزادران به‌عنوان پیشکسوت آمار ایران در سال ۱۴۰۵ را صمیمانه تبریک عرض می‌کنم. این انتخاب، تجلیل از دهه‌ها تلاش صادقانه، مسئولیت‌پذیری، اخلاق علمی و خدمات ماندگار ایشان به جامعه آماری کشور است؛ انتخابی که بی‌تردید مورد تأیید و استقبال همه همکاران خواهد بود. — دکتر عبدالرحمن راسخ دانشگاه شهيد چمران اهواز